Kynast. Legenda o szlachetnym rycerzu

Dawno, bardzo dawno temu, gdy zamek Chojnik nosił jeszcze nazwę Kynast,
a mowa, która brzmiała na tej ziemi, była inna niż dziś —
rozgrywała się ta opowieść.

Na Kynaście żyła panna dumna i wyniosła,
piękna Kunegunda, jedyna dziedziczka zamku.
Wielu rycerzy, młodych i sławnych, przybywało,
by prosić o jej rękę.

Lecz Kunegunda każdemu stawiała twardy warunek:

Tego poślubię i temu oddam zamek oraz ziemię,
kto objedzie Kynast konno po wąskim murze.
Słowa raz danego nie cofnę.

Zwabieni jej urodą i obietnicą władzy
śmiałkowie podejmowali próbę.
Lecz dla wielu była to ostatnia droga.
Koń i jeździec, zachwiani na kamiennym wąwozie,
spadali w przepaść.

Niejeden szlachetny młodzieniec,
z rumieńcem odwagi na twarzy,
zamiast przyszłej wybranki,
znajdował pod murami Kynastu śmierć.

Aż pewnego dnia przez bramę wjechał rycerz niezwykłej urody.
Gdy tylko spojrzał na Kunegundę,
jej serce — dotąd twarde jak skała — zapłonęło miłością do niego.

Chciała go odwieść od próby.
Chciała złamać własny warunek.
Lecz on rzekł spokojnie, z powagą w oczach:

— Najpierw muszę dotrzymać danego słowa.

Wjechał na mur.
Koń stąpał ostrożnie, krok za krokiem,
kamień pod kopytami zdawał się drżeć.
Lecz rycerz nie zawahał się ani na chwilę
i przejazd zakończył bezpiecznie.

Kunegunda już widziała siebie w jego ramionach,
już czuła smak zwycięstwa!

Wtedy on przemówił:

— Wiele młodej i szlachetnej krwi
przelano na murach Kynastu przez twoją pychę.
Mężowi przystoi walczyć w obronie ojczyzny,
ramieniem twardym i mieczem sprawiedliwym,
by chronić swoich.
Tego ma prawo żądać od niego kobieta — narzeczona, żona.
Lecz nie wolno jej pchać go ku śmierci dla igraszki.

Spojrzał na nią jeszcze raz i dodał:

— A poza tym… mam już ukochaną.

Odwrócił konia i odjechał.

Do dziś stoją ruiny dumnego zamku, choć imię jego się zmieniło,
a niejeden zmęczony wędrowiec szuka tam chłodu i ciszy.

O Kunegundzie zaś legenda powiada,
że resztę życia spędziła w klasztorze,
w pokucie i samotności —
nie zaznawszy miłości.

A kim był rycerz, który dokonał tej śmiałej jazdy?

Tego opowieść już nie zdradza.
Może pochodził z któregoś z wielkich rodów tych ziem —
może z szlachetnego domu Schaffgotschów?

Nie wiemy.

Legenda milczy, jak milczą kamienie Kynastu,
a wiatr, który owiewa ruiny,
nie zdradza imion.

Przypomniał
Maciej Mischok