Larmo abo chaja we Warszawie

Blank na świyzo dŏwōmy wōm znać, jakŏ we Warszawie wyciekła nowina, ize Jarosław Kaczyński poredzi szkryflać po ślōnsku i to nŏjlepij we całym kraju. Bezmajś miōł wygrać XII Ślōnski Diktand. Na dodatek sraciōł sie z Warszawy. Nikaj go niy ma, zŏdyn niy poredzi go znojś. Mało tego, bo niy poredziło sie ani CBŚ ani ôdkopany do tej sprawy 07 Przijdź Sam. Śnupali kole tej sprawy jakoś tydziyń i pedzieli, co śladu nijakego po nim niy ma. Wtedy umyślili posłać po Jeams’a Bonda, co je znany jako nojlepsy szpec ôd spraw niemożliwych. Bezmajś miōł pedzieć „Niy znōm chopa, nie chyca sie za ta robota”. I było po ptŏkach w tym temacie.

Partyjŏki i przysklybki Kaczyńskiego wziōni sie hned do roboty, coby sie zŏdyn niy dowiedziŏ ŏ tym znikniynciu jejch szefa. Ale nic z tego. Ci, co po drugej strōnie w polityce siedzōm, drap pociśli ta wiadomojść na całô Polska. I sie zacōno … Lŏtali z palakatōma, tubōma po miejście wołali „Kaczyński pitnōn …”, we Internecie wielkŏ chaja… Gorko sie zrobiyło we kacmach, na przistankach, robota ludziōm niy sła, niejedyn ôbiŏd się przipōlōł, bo niy dało sie tego spochŏpić.

Co i jak sie stało, wyśnupała jedna Frelka, co z nami robi. Niy mozymy jeji miana wyzdradzić, boby ji te Warszawiŏki a Partyjniŏki niy dali pokoju.

A było to tak… We Warszawie ôstōł kot ôd J> K> /tak bymy pisać Jarosława Kaczyńskiego/ i fest wajōł za swoim panŏckym. Niy umieli sie ś niym dać rady. Becōł po nocach, niy chciōł jejś /niy pŏlnōn nawet laksa/ i bōł markotny fest.

Frelka podała sie za szpeca ôd kotōw, jakõ behawiorystka i tak dostała sie do „zōmku”, gdzie miyskōł J>K>. Jak sie starała ô tego kocika, to sie tez wszystkiego dowiedziała.

J>K> bōł ze wszystkimi sōmsiadōma swadzōny – z Rusym, z Niymcym, a i na Litwa krziwo zaglōndōł, Czech mu wadziōł, Słowak tez mu niy pasowōł. A ze niy poredziōł pływać i wody sie lynkōł jak ôgnia, to państwa za morzym były nieôsiōngalne. Ôkropnie boł sie Rusa. Dostŏ bezmajś pismo z wiadomojściōm, ze Rus go wejźnie za zakładnika skuliś wojny we Ukrainie i bandzie niym handlowŏ przeciwko Europie. Wiedziōł, ze zŏdyn za nim niy stanie i ôstanie w tej Rusyji blank sōm. I wtedy miōł dwa śniki.

W piyrwsym śniku przisōł do niego Krōl Jan Kazimierz, tyn co bez szwedzkŏ chaja pitnōn na Ślōnsk, do Ôpola i Głogōwka. A to go uratowało. Pogroziōł J>K> palcym, a przikŏzōł, coby sie niy ôchowiyrô i cis sie skludzić na Ślōnsk, bo tam je zŏwdy ratōnek. Dostanie tam dobrze pojeść a i łeb mu dychnie od Warszawiŏkōw.

Mało tego, bo w nastympnym śniku przisła k’niemu świyntŏ Jadwiga. Pedziała, co yno na Ślōnsku znojdzie spokōj/ bo była to św. Jadwiga z Trzebnice/, a Ślōnzŏki zŏwizŏ zŏdnego Rusowi niy wydadzōm. Wyzdradziyła mu tez, co Ôjciec Rydzyk zrobiōł już to samo tj. pitnōł na Ślōnsk i siedzi cichuśko w klŏstorze wele Ôpola. Jak już miała iś nazŏd, to sie wrōciyła i przikŏzała J, co by sie śtalowoł na Ślōnsku, bo jej kamratka św. Jadwiga, co na Wawelu brata wachuje mŏ tam mocka roboty. „Pamiyntōmy, cojście chcieli z bratym ksiynżyc gwizdnōnć, bez to banda na Ciebie wachować, cobyjś chacharstwa jakiego tam niy ucyniŏ. Dałach sie rady z Tatarōma dzikymi, to i Ciebie do porzōnku przikludza”. Potyn sie J ôbudził i sie spōmniōł, że jego matka minowała się Jadwiga, a jeji musiōł sie suchać.

Z tym Ślōnskiem niy była lekŏ sprawa dlŏ niego, bo Ślōnzokōw miōł za nic, zgōł przeciw jejich gŏdce, nawciskōł zŏwdy Ślōnzŏkōm paskudztwa roztōmajte a cygaństwa, ze sōm „ukrytŏ opcyjõ niymieckŏ…”. Dycki kŏzdy wiy, że to ôbraza je wielkõ.

Umyślōł sie, ze musi się podać za jednego z nich, kiej mŏ tam pitnōnć, coby swoje żybobycie uratować. Skuliś tego wziōn sie do nauki ślōnskej gŏdki. A sło mu gibko do przodku, bo sie wyeklerowô, ze to je tako samo sytuacyjõ, jak jego familia bez wojna na tajnych kōmpletach sie ucyła. Naśtalowōł sie na zwyciynstwo, a ôn sōm bōł jak wojŏk, co sie na wielkŏ chaja sykuje. Ta jego gizdajskŏ strona rozumu kōmbinowała tez, ze tera bandzie umiŏ podsuchać, co tak rychtig na Ślōnsku gŏdajōm i dowie sie, kiedy myślōm ôderwać Ślōnsk ôd Polski.

Ta całŏ nauka była wielkōm tajemnicōm, do tego sztudirowania dopuściōł yno swojego Kocika. Yno jemu wierzōł i jemu sie wygŏdōł z wszystkich utrŏpōw a strachōw.

Wiela niedziel niy minōno, a bōł fertich z tōm naukōm. Coby sie sprawdzić, chyciōł sie pomyslōnku na Ślōnski Diktand sie wcisnōnć. Jak pomyślōł, tak ucyniōł.

Zrobiōł sie niy- do -poznania: ôblyk peruka, przikejōł wōns i dołozōł brele, do gamby sie wziōn fajka i ślōnski starzik bōł fertig. Choć sie festelnie do tej roboty prziłozōł, to moc kostowało go strzimanie ślōnskiej gŏdki, chtorōm wszyjscy rajdali naôkoło. Karakteru sie jednak tak wartko niy dŏł zmiynić.

Nic sie niy dōł poznać, chto ôn je. Na Diktandzie podpisōł sie jako Jorg Pilōntko. Jak sie ôkôzało, ze wygrôł XII Ślōnski Diktand, nagrody niy ôdebrōł i sie ajnfach straciōł. Ani śladu po Jorgu Pilōntko. Jak to gŏdała moja mama „choby wody w dole niy było”. Niy miōł na rajzie ôdwagi pokŏzać sie na Ślōnsku, bo niy bōł einfach fertig na swōj ślōnski coming out.

Nojbarzij pasowała mu konspiracyjõ, bez to skludziōł się w pewnicy w pewnym wydawnictwie. Zŏdnymu niy przidzie przeca do gowy, coby tam za nim śnupać. Siedzi cichuśko i cytŏ ksiōnżki w ślōnskim jynzyku. Wszyjscy go sukajom, ôzlepiōne sōm anonse w cołkiym kraju, a jemu ani sie widzi pokŏzać, bo narejście znŏd swōj Raj. Siadŏ na ławce z innymi starzikōma, suchô, co ôsprawiajōm. Chtoregoś dnia musiŏ sie prziznać, co „Endlich poredza spochŏpić Ślōnzŏkōw”. Przisoł na takŏ idea, coby po ślōnsku ôdezwa do nŏrodu napisać, jak niegdyś krôl Jan Kazimierz. Ale scybno mu było za swoim Kocikym i bez to niy poredziōł sebrać echt myśli do kupy. Wrōzōł i wrōzōł…

Terazki nŏlezy się eklerunek, jak sie o tej geszichcie Frelka dowiedziała.

Wszystko wyzdradziōł Kocik J>K>. Skoro Frelka wziōna go pod ôpieka, znŏdła czipa i wandzka zainstalowane w jego ôbroży. Kto to zrobiōł, niy wiadomo… Ale to zakludziyło jōm do J. Tyn wielce rŏd z przybycia Kocika dōł sie w ôsprŏwka z Frelkōm.

Tela my ś nij wyciōngli, ale to niy kōniec. Świyntōł Jadwiga wachuje na J, izby niy wrōciōł na stare glajzy. A jak mu sie cisnōm do gowy dŏwne kombinacyje, to we śniku gŏdŏ do niego po niymiecku / bo przeca była Niymkōm/. Tego się nojbarzij J>K> lynkŏ. Ślōnzokōw już spochŏpi, a nawet im ździebko przaje. Skapnōn sie, co niy ma gańba być Ślōnzokiym, ale pewniejś barzij pasuje mu na rajzie takõ zakamuflowanõ opcyjõ ślōnskõ.

Dōmy znać, co z tej geszichty przidzie. Wachujcie na nastympny cajtung.

Dc nastōmpi …

Frelka Farmazōnka

 

Grafika AI.