Hołda kolckōw

Nŏstarse co pamiytōm, bo nie ôjca – umar to mi nieprawie dwa latka było – to jak mie piyrsy rŏz do skōłki zakludziyli i zech sie tych wszystkich dzieci boł, bo mi sie zdało że sōm starse, wiynkse i wszystko wiōm co i jak. Ani nie były starse, ani wiynkse, ale juz tam duzyj łajziyły, toz i ô strachu zapōmniały. Leko nie było, bo nŏwiynksōm atrakcjōm była tam takŏ srogŏ hołda drewiannych, kolorowych bauklockōw. Hołda była wysoko do nasych kolōn, a średnica – dzisiej tak moga pejdzieć – mozno kole mejtra. Siefym hołdy bōł Walduś. Klocki były ajnfachowe, z drzewa, pomalowane, trocha ôtrzaskane, we rŏztōmajtnych formach – kastlate, trzikōnty, kulŏki, taky choby mostki, ale było ich kans. Kans, a kans wiyncej niz w dōma. Bo w dōma juz my tez tedy mieli grajśki – pŏranŏscie podobnych bauklockōw i kōnika do huśtaniŏ. We skōłce, coby być dopuscōnym do tego bogajstwa klockōw, trza było sie przisklybić do Waldusia.

Walduś bōł weteran, choć potyn sie ôkŏzało, ze my sōm rōwniŏki i my dokupy do skoły łajziyli. Weteran mioł dŏwać pozōr na modsego kolega – priwatnie sōmsiada – Alojzika. Alojzik – rok modsy, choby ze gilōm pod nosym, ale zawse trocha podnosioł wartojść bojowŏ Waldusia. Bez to nŏbarzyj sie werciyło po dobroci, ale jak to w zyciu – kōnflikty interesōw sie trefiały. Drewianne klocki nie były za miynky, miywały ôstre kanty… tos sie tedy robiyło we skōłce gojsniyj. Ryceli zwyciynzcy i pokōnani, jŏ ni… choć tego juz tak dobrze nie pamiyntōm…

Alfred Dudek – interesuje sie gyszchitōm Ślōnska i nŏblizsej ôkolicy. Wykształcyniy techniczne, pise i tumacy na ślōnski we jego ôpolskej ôdmianie.