Jaromirek – Aleksander Lubina, cz. 1

Początek “Jarominka” Aleksandra Lubiny (tekst i tłumaczenie).

Dalszŏ tajla artykułu niżyj

Akwarele: Ewa Wrożyna

Latoś, kole cesty, kero wiedzie pode ôbrzimym, srogi putok bania dziubie, a cipki chroboki żerōm, co sie  w tyn diosecki wōr dymboko we zielu schronili – moc tam kejfrōw i wancek. Darzi sie gadzinie – darzi sie i ludziōm.

Latem, nieopodal ścieżki, która prowadzi pod modrzewiem , wielki indyk dziobie dynię, a kurczaki żrą robaki, które w ten diabelski upał schowały się głęboko w chwastach – dużo tam chrząszczy i karaluchów.  Wiedzie się zwierzętom, to  wiedzie się i ludziom.

Siedlokowy synek, co sie miyni Jaromir,  liwōm nasuł ôbiela ize heliska cołkich piyńć gorści. Niych sie ptoki radujōm festelnie i robiōm masne.  Chnet bydzie Martina.

Synek gospodarza nazywa się Jaromir  – gęsiom nasypał z koszyka pięć pełnych garści zboża. Niech się ptaki bardzo ucieszą i przybierają na wadze. Niebawem będzie świętego Marcina.

Jaromirek szynknie  bracikowi wodnioki z ptokami.

Som tam szwarne:

boczōń

i boczōniowo,

wrōble,  mazurki, kraski, chwistki, szpŏki, wrodarki, młynŏrki, sztyrnadle, cukrōwki, kosy, stroka, pustułka
i pōjdźka, gawrony.

 

 

Jaromirek podaruje bratu akwarelę. Są tam piękne:

bocian i bocianowa, wróble, mazurki, kraski,  kopciuszki, szpaki, rudziki, raniuszki, trznadle, sierpówki, kosy, sroka, pustułka, pójdźka i gawrony.

c.d.n.

 

 

 

 

Aleksander Lubina – germanista, tłumacz, publicysta, pisarz.

2016 – współzałożyciel Klubu Twórców Górnośląskich KARASOL.

Jakeście sam sōm, to mōmy małõ prośbã. Budujymy plac, co mŏ reszpekt do Ślōnska, naszyj mŏwy i naszyj kultury. Chcymy nim prōmować to niymaterialne bogajstwo nŏs i naszyj ziymie, ale to biere czas i siyły.

Mōgliby my zawrzić artykuły i dŏwać płatny dostymp, ale kultura powinna być darmowŏ do wszyjskich. Wierzymy w to, iże nasze wejzdrzynie może być tyż Waszym wejzdrzyniym i niy chcymy kŏzać Wōm za to płacić.

Ale mōgymy poprosić. Wachtyrz je za darmo, ale jak podobajōm Wōm sie nasze teksty, jak chcecie, żeby było ich wiyncyj i wiyncyj, to pōmyślcie ô finansowym spōmożyniu serwisu. Z Waszōm pōmocōm bydymy mōgli bez przikłŏd:

  • pisać wiyncyj tekstōw
  • ôbsztalować teksty u autōrōw
  • rychtować relacyje ze zdarzyń w terynie
  • kupić profesjōnalny sprzynt do nagrowaniŏ wideo

Piyńć złotych, dziesiyńć abo piyńćdziesiōnt, to je jedno. Bydymy tak samo wdziynczni za spiyranie naszego serwisu. Nawet nojmyńszŏ kwota pōmoże, a dyć przekŏzanie jij to ino chwila. Dziynkujymy.

Spōmōż Wachtyrza