Niebieska walizka. Pożegnanie z Breslau – recenzja

Helena Bryś

Marianne Wheelaghan “Niebieska walizka. Pożegnanie z Breslau”

Niewygodna historia, którą nie sposób zapomnieć.
Zostaje z tobą na zawsze.
Fenella Miller, Historical Novel Review

Książka pod tytułem Niebieska walizka to powieść pochodzącej  z  Edynburga Marianne Wheelaghan. Rzecz dzieje się w latach 1932-1947 na ziemiach należących wówczas do Niemiec.

Autorka po śmierci matki w roku 2000 sprzątając jej mieszkanie i przygotowując do sprzedaży znajduje za starą szafą niebieską walizkę. W walizce jest pamiętnik, w którym matka zapisywała niełatwe lata swojego dzieciństwa i młodości na Dolnym Śląsku.

Antonia z rodzicami i czworgiem rodzeństwa mieszkała we Wrocławiu. Mama była lekarzem, o ojciec urzędnikiem rządowym.

Powodziło im się dobrze – mieli do pomocy gosposię. Zmiana na gorsze nastą piła po dojściu do władzy Adolfa Hitlera. Rodzina się podzieliła: jeden syn wstępuje do Hitlerjugend, a drugi do KPD; między matką a ojcem częściej dochodzi do kłótni ze względu na odmienne poglądy polityczne Dochodzi do zamieszek między komunistami i nazistami, rośnie nienawiść do Żydów, z pracy zwalnia się kobiety. Przeprowadza się sterylizacje, by osiągnąć czystość rasową. W szkołach wiesza się portrety Hitlera i składu mu przysięgi. Wszelkie skargi na gestapo były atakiem na partię nazistowską.

Ojciec zostaje wysłany na wcześniejsza emeryturę, prawdopodobnie za to, że jest chrześcijaninem – bądź też za antyniemieckie zachowania żony.

Młodszy syn jako wróg ojczyzny trafia do obozu koncentracyjnego Dachau.

Dej pozōr tyż:  Fenomen "Ezzi'ego" - statystyki nie kłamią...

Córka Maria wychodzi za oficera SS i wyjeżdża do Berlina.

Życie w mieście staje się bardzo ciężkie i rodzina przenosi się na wieś.

Okres wojny Antonia (najmłodsza córka – później matka pisarki Marianne Wheelaghan) zapisuje w pamiętniku dzień po dniu: spalone miasta, wioski zrównane z ziemią, czyszczenie rasy – zagazowywanie ludzie niewartych życia, brak pożywienia, brak opału zimą. Utrudniony dostęp do lekarza i lekarstw. Wszechobecne donosicielstwo wszelkiego rodzaju.

Czytelnik może na nowo przeżywać losy bohaterów tej powieści, może wczuć się sytuację, w której oni się znaleźli.

Ci którzy nie byli na froncie czy w obozie, musieli ciężko pracować, czy to w fabryce broni, czy też gołymi rękami uprzątać gruz po bombardowaniach. Schronienia szukali w jakichś pustych piwnicach, bo ziemia drżała na skutek działań wojennych. To było piekło na ziemi. W 1945 chodzili wykopywać miny.

Nowa granica Polski z Niemcami jest w Görlitz i w 1947 bohaterów naszej książki wysiedlono do Niemiec.

Matka zmarła w 1946 w wieku 58 lat.

Młodszy syn po powrocie z obozu w Rosji zmarł z wycieńczenia.

Ojciec, starszy syn i jedna z córek zostają w Berlinie – druga córka wyjeżdża za pracą do Argentyny.

Natomiast Antonina, bohaterka naszej powieści z niebieską walizką wyjeżdża do Liverpoolu na naukę języka angielskiego, a potem do Edynburga, by zostać pielęgniarką. Dzięki jej zapiskom możemy poznać losy jej rodziny przed, w czasie i po wojnie.

Naprawdę warto przeczytać, aby zrozumieć, jakie zło niesie wojna.

Dej pozōr tyż:  Ślonsk i jego granice - zapomiany kawałek granicy na Górnym Ślonsku

Niebieska walizka. Pożegnanie z Breslau – Marianne Wheelaghan

Helena Bryś – Górnoślązaczka wychowana na gospodarstwie. Mieszkająca na wsi żona, matka, babcia.

Społym budujymy nowo ślōnsko kultura. Je żeś z nami? Spōmōż Wachtyrza

Górnoślązak/Oberschlesier, germanista, andragog, tłumacz przysięgły; edukator MEN, ekspert MEN, egzaminator MEN, doradca i konsultant oraz dyrektor w państwowych, samorządowych i prywatnych placówkach oświatowych; pracował w szkołach wyższych, średnich, w gimnazjach i w szkołach podstawowych. Współzałożyciel KTG Karasol.

Śledź autora:

Ôstŏw ôdpowiydź

Twoja adresa email niy bydzie ôpublikowanŏ. Wymŏgane pola sōm ôznŏczōne *

Jakeście sam sōm, to mōmy małõ prośbã. Budujymy plac, co mŏ reszpekt do Ślōnska, naszyj mŏwy i naszyj kultury. Chcymy nim prōmować to niymaterialne bogajstwo nŏs i naszyj ziymie, ale to biere czas i siyły.

Mōgliby my zawrzić artykuły i dŏwać płatny dostymp, ale kultura powinna być darmowŏ do wszyjskich. Wierzymy w to, iże nasze wejzdrzynie może być tyż Waszym wejzdrzyniym i niy chcymy kŏzać Wōm za to płacić.

Ale mōgymy poprosić. Wachtyrz je za darmo, ale jak podobajōm Wōm sie nasze teksty, jak chcecie, żeby było ich wiyncyj i wiyncyj, to pōmyślcie ô finansowym spōmożyniu serwisu. Z Waszōm pōmocōm bydymy mōgli bez przikłŏd:

  • pisać wiyncyj tekstōw
  • ôbsztalować teksty u autorōw
  • rychtować relacyje ze zdarzyń w terynie
  • kupić profesjōnalny sprzynt do nagrowaniŏ wideo

Piyńć złotych, dziesiyńć abo piyńćdziesiōnt, to je jedno. Bydymy tak samo wdziynczni za spiyranie naszego serwisu. Nawet nojmyńszŏ kwota pōmoże, a dyć przekŏzanie jij to ino chwila. Dziynkujymy.

Spōmōż Wachtyrza