Monika Neumann: Modlitwa dwóch chmur

Stare pożółkłe kartki wielce się dziwują, bo dłonie które chwytają ją i niemal tkliwie dotykają stron, by szeptać żarliwe modlitwy, pachną czymś dziwnym, metalicznym. Trochę jak ogień, jak żar, jak płomień trawiący serca, umysły, wykrzykiwane w rozpaczy słowa. Trochę jak gorzka, słona łza zmywająca z twarzy kurz, brud i krew. Trochę jak tętniąca życiem ciecz wżerająca się czerwienią w białe płótno, wsiąkająca w ziemię jak gorący majowy deszcz. Słowa wypływają z ust człowieka i płyną wysoko, hen ku zachmurzonemu niebu i szukają ujścia między szarymi kłębiącymi się na nieboskłonie masami ku błękitnej dali. Po drodze napotykają wiele innych słów, szeptanych równie żarliwie z innych modlitewników, które dziwią się tak samo, jak ten jeden, bo wszystkie serca trawi ten sam ogień i choć używają innych słów wciąż proszą o to samo dla siebie, dla swoich bliskich, dla tej ziemi, którą tak bardzo kochają.

-Ojcze nasz, któryś jest w niebie…

-Geheiligt werde dein Name…

-Przyjdź Królestwo Twoje…

Dalszŏ tajla artykułu niżyj

-Dein Wille geschehe…

-Jako w niebie, tak i na ziemi…

-Unser tägliches Brot gib uns heute…

-I przepuść nam nasze winy…

-Wie auch wir vergeben unsern Schuldigern…- szepczą księgi ustawione w pradawnych regałach, na przekór ulotkom, gazetom, wezwaniom, które rozszarpują modlitwę na pół, one wspólnie spoglądają na dłonie wertujące już pożółkłe stronice w poszukiwaniu nadziei i ukojenia.[1]

Za chwilę modlitewniki porzucone będą w kąt. Modlitwa łącząca serca przegra z szeptanymi fałszywymi słowami, pięknymi obietnicami, złudnymi nadziejami wydrukowanymi na tak wielu ulotkach w tak wielu językach. Modlitwa przepadnie. Dłonie chwycą  broń, usta szepczące żarliwe słowa zacisną się w wąskie linie, naprzeciwko siebie staną serca bijące jedną nadzieją dzieloną na pół przez świat niepotrafiący pojąć tych ludzi i tej ziemi przesiąkniętej czymś dla reszty nieuchwytnym, niesamowitym, niemożliwym. Bo jak pojąć to, że oni, choć z tego samego ziarna na jednej ziemi wyrośli i wspólnie chłonęli błękitny deszcz i pili złote słońce, to każdy kwitnie inaczej, swoją barwą, swoim odcieniem, a mimo to razem w idealnej harmonii. Tak być nie może. Nie przyjmiemy tego.

Dej pozōr tyż:  O ślōnskich Texanerach - prozaicznie i lirycznie

Dlatego, ku rozpaczy starych modlitewników, świat bierze bagnet i niczym pług wbija go w tą ziemię, by podzielić ziarna, jedne od drugich, orze tą ziemię, głęboko, ostro, aż płacze krwawymi łzami nad wszystkimi tymi, którzy zatruci nienawiścią padają w bruzdy pozostawione w ziemi. Modlitewniki płaczą nad tą tragedią, nad wielkim niezrozumieniem, nad sercami złamanymi wtedy, łamanymi po kawałku po dziś.

[1] Fragment innego opowiadania autorki

Społym budujymy nowo ślōnsko kultura. Je żeś z nami? Spōmōż Wachtyrza

Mōnika Neumann

„Te ôpolske dziołchy, wielkie paradnice, kŏzały se posyć cerwone spōdnice…” Monika Neumann czerwonej spódnicy jeszcze nie posiada, ale ôpolskōm dziołchōm jest z krwi i kości. Jest absolwentką Instytutu Filologii Germańskiej w Opolu i już za bajtla odkryła w sobie szczególne upodobanie do historii o tym, jak na jej małym skrawku Ślōnska bōło piyrwej.

Śledź autora:

Ôstŏw ôdpowiydź

Twoja adresa email niy bydzie ôpublikowanŏ. Wymŏgane pola sōm ôznŏczōne *

Jakeście sam sōm, to mōmy małõ prośbã. Budujymy plac, co mŏ reszpekt do Ślōnska, naszyj mŏwy i naszyj kultury. Chcymy nim prōmować to niymaterialne bogajstwo nŏs i naszyj ziymie, ale to biere czas i siyły.

Mōgliby my zawrzić artykuły i dŏwać płatny dostymp, ale kultura powinna być darmowŏ do wszyjskich. Wierzymy w to, iże nasze wejzdrzynie może być tyż Waszym wejzdrzyniym i niy chcymy kŏzać Wōm za to płacić.

Ale mōgymy poprosić. Wachtyrz je za darmo, ale jak podobajōm Wōm sie nasze teksty, jak chcecie, żeby było ich wiyncyj i wiyncyj, to pōmyślcie ô finansowym spōmożyniu serwisu. Z Waszōm pōmocōm bydymy mōgli bez przikłŏd:

  • pisać wiyncyj tekstōw
  • ôbsztalować teksty u autōrōw
  • rychtować relacyje ze zdarzyń w terynie
  • kupić profesjōnalny sprzynt do nagrowaniŏ wideo

Piyńć złotych, dziesiyńć abo piyńćdziesiōnt, to je jedno. Bydymy tak samo wdziynczni za spiyranie naszego serwisu. Nawet nojmyńszŏ kwota pōmoże, a dyć przekŏzanie jij to ino chwila. Dziynkujymy.

Spōmōż Wachtyrza