Mirosław Syniawa: Z autobusowych ôbserwacyj

Anna Achmatowa napisała w jednym wierszu:

Dalszŏ tajla artykułu niżyj

Kejbyście znali, jake niykej ściepki
Sōm glebōm wiersza, kery, cōż sam gŏdać,
Niy wiy, co gańba, blank jak mlyczy łebki,
Knefliki, lebioda.

Społym budujymy nowo ślōnsko kultura. Je żeś z nami? Spōmōż Wachtyrza

Tery wōń świyżŏ, wrzask z ôbdŏlu groźny,
Pleśń tajymniczŏ, co na ścianie siadŏ…
I już wiersz źwiyńczy, czuły i szkowroźny,
Wōm i mie na radość.

Ja, prostota tymatu żŏdyn rŏz niy je wadōm wiersza. Czasym, jak prawie poeta morduje sie z twōrczōm blokadōm, prosty tymat może mu drek pōmōż. Bezto wierzã dŏwŏ sie poetōm na takõ przileżytość dorady: kej siedzisz przi szrajbtiszu nad prōznōm szkartkōm i niy wiysz, ô czym pisać, to wejzdrzij ku wiyrchu. Możno na gipsdece je pajynczyna – dycki to jakiś tymat. Abo kuknij na swoje nogi w laciach pod szrajbtiszym i sprōbuj je ôpisać…
Dlō mie jednym z takich miyjsc, kaj łacno znojś tymat do nowego wiersza, je autobus (snadnōm rzeczōm może to być i bana). Trza jyno – rzecz nojważniyjszŏ – schować smartfōna do taszy i zamiast w smartfōna dziwać sie na to, co dzieje sie naôbkoło nŏs. Niydŏwno z autobusowych ôbserwacyj uplōntoł mi sie taki wiersz:

AUTOBUS DO SZCZYŃŚCIŎ

                    W przōniu poczōntek wszyjsko mŏ…
Robert Rożdiestwienski

Wsiedli ôd reszty ludzi tak festelnie inksi,
blank choćby światło jakeś jasne ôd nich biyło,
choćby niy ciepali ciyni.
I ôn i ôna mieli możno lŏt sztyrdziści,
ale niy wiyncyj, jak już to mynij.

W ôkazowaniu uczuć ôn bōł szporobliwy,
dyć jyj za swojã rynkã trzimać sie pozwolōł,
a ôna jak modŏ koza
aż cołkŏ prōmiyniała, to, co wrze w niyj driny,
ludziōm i światu rada pokŏzać.

Ni lyku na to niy ma, ni żŏdnyj ôchrōny,
a wiek? Tyż nojmyńszego niy mŏ sam znaczyniŏ,
bo czyś je stary, czy mody,
źle sie nōm żyje, kedy przŏć kōmu niy mōmy
i nōm, borŏkōm, niy przaje żŏdyn.

Podug R. R. poczōntkym bezma kożdyj rzeczy:
marzyń i ôlśniyń, czynu, strachu, niynawiści
je nic inkszego jak przōnie.
Myślã se, że ideał bōłby blisko, kejby
wszyjsko to miało tyż w przōniu kōniec.

Jak żech wysiadoł, dalij dziwali se w ôczy.
Dźwiyrze sie za mnōm klapły, ôni pojechali,
wiyncyj niy widziołch ich ôbu.
Czego bych mioł im życzyć? Możno tego, coby
do szczyńściŏ dowiōz ich tyn autobus.

Mirosław Syniawa – urodzony 1958 w Chorzowie, tłumacz poezji światowej na język śląski (m.in. wierszy zebranych w tomie “Dante i inksi”), autor poezji po śląsku (m.in. “Cebulowŏ Ksiynga Umartych“) oraz prozy pisanej w języku polskim (“Nunquam Otiosus”), współautor “Gōrnoślōnskygo ślabikŏrza”.

Jakeście sam sōm, to mōmy małõ prośbã. Budujymy plac, co mŏ reszpekt do Ślōnska, naszyj mŏwy i naszyj kultury. Chcymy nim prōmować to niymaterialne bogajstwo nŏs i naszyj ziymie, ale to biere czas i siyły.

Mōgliby my zawrzić artykuły i dŏwać płatny dostymp, ale kultura powinna być darmowŏ do wszyjskich. Wierzymy w to, iże nasze wejzdrzynie może być tyż Waszym wejzdrzyniym i niy chcymy kŏzać Wōm za to płacić.

Ale mōgymy poprosić. Wachtyrz je za darmo, ale jak podobajōm Wōm sie nasze teksty, jak chcecie, żeby było ich wiyncyj i wiyncyj, to pōmyślcie ô finansowym spōmożyniu serwisu. Z Waszōm pōmocōm bydymy mōgli bez przikłŏd:

  • pisać wiyncyj tekstōw
  • ôbsztalować teksty u autōrōw
  • rychtować relacyje ze zdarzyń w terynie
  • kupić profesjōnalny sprzynt do nagrowaniŏ wideo

Piyńć złotych, dziesiyńć abo piyńćdziesiōnt, to je jedno. Bydymy tak samo wdziynczni za spiyranie naszego serwisu. Nawet nojmyńszŏ kwota pōmoże, a dyć przekŏzanie jij to ino chwila. Dziynkujymy.

Spōmōż Wachtyrza