Mirosław Syniawa: Z autobusowych ôbserwacyj

Anna Achmatowa napisała w jednym wierszu:

Dalszŏ tajla artykułu niżyj

Kejbyście znali, jake niykej ściepki
Sōm glebōm wiersza, kery, cōż sam gŏdać,
Niy wiy, co gańba, blank jak mlyczy łebki,
Knefliki, lebioda.

Tery wōń świyżŏ, wrzask z ôbdŏlu groźny,
Pleśń tajymniczŏ, co na ścianie siadŏ…
I już wiersz źwiyńczy, czuły i szkowroźny,
Wōm i mie na radość.

Ja, prostota tymatu żŏdyn rŏz niy je wadōm wiersza. Czasym, jak prawie poeta morduje sie z twōrczōm blokadōm, prosty tymat może mu drek pōmōż. Bezto wierzã dŏwŏ sie poetōm na takõ przileżytość dorady: kej siedzisz przi szrajbtiszu nad prōznōm szkartkōm i niy wiysz, ô czym pisać, to wejzdrzij ku wiyrchu. Możno na gipsdece je pajynczyna – dycki to jakiś tymat. Abo kuknij na swoje nogi w laciach pod szrajbtiszym i sprōbuj je ôpisać…
Dlō mie jednym z takich miyjsc, kaj łacno znojś tymat do nowego wiersza, je autobus (snadnōm rzeczōm może to być i bana). Trza jyno – rzecz nojważniyjszŏ – schować smartfōna do taszy i zamiast w smartfōna dziwać sie na to, co dzieje sie naôbkoło nŏs. Niydŏwno z autobusowych ôbserwacyj uplōntoł mi sie taki wiersz:

AUTOBUS DO SZCZYŃŚCIŎ

                    W przōniu poczōntek wszyjsko mŏ…
Robert Rożdiestwienski

Wsiedli ôd reszty ludzi tak festelnie inksi,
blank choćby światło jakeś jasne ôd nich biyło,
choćby niy ciepali ciyni.
I ôn i ôna mieli możno lŏt sztyrdziści,
ale niy wiyncyj, jak już to mynij.

W ôkazowaniu uczuć ôn bōł szporobliwy,
dyć jyj za swojã rynkã trzimać sie pozwolōł,
a ôna jak modŏ koza
aż cołkŏ prōmiyniała, to, co wrze w niyj driny,
ludziōm i światu rada pokŏzać.

Ni lyku na to niy ma, ni żŏdnyj ôchrōny,
a wiek? Tyż nojmyńszego niy mŏ sam znaczyniŏ,
bo czyś je stary, czy mody,
źle sie nōm żyje, kedy przŏć kōmu niy mōmy
i nōm, borŏkōm, niy przaje żŏdyn.

Podug R. R. poczōntkym bezma kożdyj rzeczy:
marzyń i ôlśniyń, czynu, strachu, niynawiści
je nic inkszego jak przōnie.
Myślã se, że ideał bōłby blisko, kejby
wszyjsko to miało tyż w przōniu kōniec.

Jak żech wysiadoł, dalij dziwali se w ôczy.
Dźwiyrze sie za mnōm klapły, ôni pojechali,
wiyncyj niy widziołch ich ôbu.
Czego bych mioł im życzyć? Możno tego, coby
do szczyńściŏ dowiōz ich tyn autobus.

Mirosław Syniawa – urodzony 1958 w Chorzowie, tłumacz poezji światowej na język śląski (m.in. wierszy zebranych w tomie “Dante i inksi”), autor poezji po śląsku (m.in. “Cebulowŏ Ksiynga Umartych“) oraz prozy pisanej w języku polskim (“Nunquam Otiosus”), współautor “Gōrnoślōnskygo ślabikŏrza”.

Społym budujymy nowo ślōnsko kultura. Je żeś z nami? Spōmōż Wachtyrza

Jakeście sam sōm, to mōmy małõ prośbã. Budujymy plac, co mŏ reszpekt do Ślōnska, naszyj mŏwy i naszyj kultury. Chcymy nim prōmować to niymaterialne bogajstwo nŏs i naszyj ziymie, ale to biere czas i siyły.

Mōgliby my zawrzić artykuły i dŏwać płatny dostymp, ale kultura powinna być darmowŏ do wszyjskich. Wierzymy w to, iże nasze wejzdrzynie może być tyż Waszym wejzdrzyniym i niy chcymy kŏzać Wōm za to płacić.

Ale mōgymy poprosić. Wachtyrz je za darmo, ale jak podobajōm Wōm sie nasze teksty, jak chcecie, żeby było ich wiyncyj i wiyncyj, to pōmyślcie ô finansowym spōmożyniu serwisu. Z Waszōm pōmocōm bydymy mōgli bez przikłŏd:

  • pisać wiyncyj tekstōw
  • ôbsztalować teksty u autōrōw
  • rychtować relacyje ze zdarzyń w terynie
  • kupić profesjōnalny sprzynt do nagrowaniŏ wideo

Piyńć złotych, dziesiyńć abo piyńćdziesiōnt, to je jedno. Bydymy tak samo wdziynczni za spiyranie naszego serwisu. Nawet nojmyńszŏ kwota pōmoże, a dyć przekŏzanie jij to ino chwila. Dziynkujymy.

Spōmōż Wachtyrza