Eichendorff w przekładach Aleksandra Lubiny

Z okazji 235 urodzin Josepha von Eichendorffa dla pani profesor Joanna Rostropowicz z wdzięczności za popularyzowania Poety.

„Die blaue Blume“ Joseph von Eichendorff

 

Ich suche die blaue Blume,

Ich suche und finde sie nie,

Mir träumt, dass in der Blume

Mein gutes Glück mir blüh.

 

Ich wandre mit meiner Harfe

Durch Länder, Städt und Au’n,

Ob nirgends in der Runde

Die blaue Blume zu schaun.

 

Ich wandre schon seit lange,

Hab lang gehofft, vertraut,

Doch ach, noch nirgends hab ich

Die blaue Blum geschaut.

„Błękitny kwiat“ Joseph von Eichendorff

 

Szukam modrego kwiatuszka

szukam i nie znajduję wcale

marzę, że w tym kwiatuszku

szczęście me kwitnie trwale

 

Wędruję z moja harfą

krajem, grodem i błoniem

i nigdzie i aż po zgon

nie trafię prosto do niej

 

Wędrując tak od dawna

żywiłem wciąż nadzieję,

lecz ciągle nadaremno

o modrym kwiatku baję.

 

„Bei einer Linde“  von Joseph von Eichendorff

 

Seh ich dich wieder, du geliebter Baum,

In dessen junge Triebe

Ich einst in jenes Frühlings schönstem Traum

Den Namen schnitt von meiner ersten Liebe?

 

Wie anders ist seitdem der Äste Bug,

Verwachsen und verschwunden

Im härtren Stamm der vielgeliebte Zug,

Wie ihre Liebe und die schönen Stunden!

 

Auch ich seitdem wuchs stille fort, wie du,

Und nichts an mir wollt weilen,

Doch meine Wunde wuchs – und wuchs nicht zu,

Und wird wohl niemals mehr hienieden heilen.

„U lipy“   Joseph von Eichendorff

 

Mam cię znów  ujrzeć, pniu kochany,

w świeży pęd którego

przed  wiosnami we śnie zapomnianym

wyryłem znak uniesienia  miłosnego?

 

W korze czas zabliźnił cięcia ślad,

zasklepił ranę  drewnem

Naturze napis uległ  rad nie rad,

podobnie miłość jej w pamięci rzewnej!

 

Rosłem cichutko i ty dojrzałaś,

niewiele   trwało we mnie.

Otwarta rana nie dobrzała

i krwawić będzie aż całkiem  zemrę.

 

„Eldorado“  von Joseph von Eichendorff

 

Es ist von Klang und Düften

Ein wunderbarer Ort,

Umrankt von stillen Klüften,

Wir alle spielten dort.

 

Wir alle sind verirret,

Seitdem so weit hinaus

Unkraut die Welt verwirret,

Findt keiner mehr nach Haus.

 

Doch manchmal tauchts aus Träumen,

Als läg es weit im Meer,

Und früh noch in den Bäumen

Rauschts wie ein Grüßen her.

 

Ich hört den Gruß verfliegen,

Ich folgt ihm über Land,

Und hatte mich verstiegen

Auf hoher Felsenswand.

 

Mein Herz ward mir so munter,

Weit hinten alle Not,

Als ginge jenseits unter

Die Welt in Morgenrot.

 

Der Wind spielt′ in den Locken,

Da blitzt′ es drunten weit,

Und ich erkannt erschrocken

Die alte Einsamkeit.

 

Nun jeden Morgenschimmer

Steig ich ins Blütenmeer,

Bis ich Glückselger nimmer

Von dorten wiederkehr.

„Eldorado“   Joseph von Eichendorff

 

Nutami, zapachami,

czarowny wabił gaj.

Sycony wspomnieniami

igr dziecięcych raj.

 

Gdy starsi  już zwabieni

wyborem świetnych dróg,

chwastami omanieni,

zapomną domu  próg.

 

Dom bywa, że pozdrowi

z odległej morskiej toni,

o brzasku gardło dławi,

szelestem bliskich błoni.

 

Dobiega piękne zdanie,

pognałem za nim w ślad,

na strome wlazłem granie,

przywrócić duszy ład.

 

Me serce biło żywo

od dziennych wolne trosk

jutrzenką urodziwą

żegnając przeszłą noc.

 

Błysnęło w szarej dali,

wiatr zatrząsł konarami,

że umieramy cali

przypomniał wichurami.

.

Więc zbieram chwil okruszki,

ostrożnie w kwiatach stąpam,

wybieram skromne dróżki,

i w szczęśliwości trwam.

 

Heimat (Nachklänge)

von Eichendoerff

 

Mir träumt, ich ruhte wieder

Vor meines Vaters Haus

und schaute fröhlich nieder

ins alte Tal hinaus.

 

Die Luft mit linden Spielen

Ging durch das Frühlingslaub

Und Blütenflocken fielen

Mir über Brust und Haupt.

 

Als ich erwacht, da schimmert Der Mond vom Waldesrand.

Im faden Scheine flimmert

Um mich ein fremdes Land.

 

Und wie ich ringsher sehe:

Die Flocken waren Eis,

Die Gegend war vom Schnee’e

Mein Haar vom Alter weiß

Pogłosy

wg Josepha grafa von Eichendorffa

 

Roiłem, znów próżnuję

u progu ojcowego

Wzrokiem w głąb wędruję

jaru stareńkiego.

 

Wiatr poswawolił czule,

prąc w listowia toń.

A kwietnych płatków tiule

muskały pierś i skroń.

 

Obudził mnie migotem

księżyc na lasu skraju

niewoląc blaskiem złotem

sierotę w obcym kraju.

 

Ujrzałem nagle trzeźwy:

Płatek w lodzie tonie,

Świat w pejzażu śnieżnym,

me włosy w starca szronie.

 

Dej pozōr tyż:  Przy serniku o Frechownym gizdzie

Społym budujymy nowo ślōnsko kultura. Je żeś z nami? Spōmōż Wachtyrza

Górnoślązak/Oberschlesier, germanista, andragog, tłumacz przysięgły; publicysta, pisarz, moderator procesów grupowych, edukator MEN, ekspert MEN, egzaminator MEN, doradca i konsultant oraz dyrektor w państwowych, samorządowych i prywatnych placówkach oświatowych; pracował w szkołach wyższych, średnich, w gimnazjach i w szkołach podstawowych. Współzałożyciel KTG Karasol.

Śledź autora:

Ôstŏw ôdpowiydź

Twoja adresa email niy bydzie ôpublikowanŏ. Wymŏgane pola sōm ôznŏczōne *

Jakeście sam sōm, to mōmy małõ prośbã. Budujymy plac, co mŏ reszpekt do Ślōnska, naszyj mŏwy i naszyj kultury. Chcymy nim prōmować to niymaterialne bogajstwo nŏs i naszyj ziymie, ale to biere czas i siyły.

Mōgliby my zawrzić artykuły i dŏwać płatny dostymp, ale kultura powinna być darmowŏ do wszyjskich. Wierzymy w to, iże nasze wejzdrzynie może być tyż Waszym wejzdrzyniym i niy chcymy kŏzać Wōm za to płacić.

Ale mōgymy poprosić. Wachtyrz je za darmo, ale jak podobajōm Wōm sie nasze teksty, jak chcecie, żeby było ich wiyncyj i wiyncyj, to pōmyślcie ô finansowym spōmożyniu serwisu. Z Waszōm pōmocōm bydymy mōgli bez przikłŏd:

  • pisać wiyncyj tekstōw
  • ôbsztalować teksty u autorōw
  • rychtować relacyje ze zdarzyń w terynie
  • kupić profesjōnalny sprzynt do nagrowaniŏ wideo

Piyńć złotych, dziesiyńć abo piyńćdziesiōnt, to je jedno. Bydymy tak samo wdziynczni za spiyranie naszego serwisu. Nawet nojmyńszŏ kwota pōmoże, a dyć przekŏzanie jij to ino chwila. Dziynkujymy.

Spōmōż Wachtyrza