BlogiPauza

Zmiana czasu

Doktor Wichta Sandmann, puch marny o cierpliwości wyznaczonej tak dalekimi granicami, że mogłaby służyć za międzynarodowy wzorzec opanowania, przekroczyła próg mieszkania profesora Ewalda Mokrskiego-Strahla.

W powietrzu unosiła się gęsta, wręcz fizycznie odczuwalna atmosfera tykania. Profesor był dumnym posiadaczem kolekcji zegarów, że ich polifoniczny, wielopoziomowy stukot mógłby bez żadnego miksu posłużyć za gotową ścieżkę dźwiękową do utworu Time grupy Pink Floyd.

Profesor stał właśnie na chwiejnym taborecie – zwanym nie tylko w krajspleskich stronach ryczką – tocząc nierówną walkę z grawitacją i czasem.

Wichta, która z racji wieku była za pan brat ze wszystkimi digitalnymi cudami otaczającymi nas w tym naszym nowym, wspaniałym świecie, oparła się o framugę drzwi. Z rosnącym rozbawieniem, podszytym dozą życzliwego politowania, obserwowała zmagania Ewalda ze wskazówkami szwarcwaldzkiego zegara. Profesor próbował zmusić mechanicznego ptaka do cofnięcia się w rozwoju o pełną godzinę. Kukułka, wyraźnie zdezorientowana, co kilka sekund wyskakiwała z drzwiczek, wydając z siebie dźwięki przypominające raczej krztuszenie się niż ptasi świergot.

Dalszŏ tajla artykułu niżyj

– Ewald, na miłość boską, złaź z tej ryczki, bo zaraz zaliczysz twarde lądowanie w czasie rzeczywistym – odezwała się w końcu Wichta, podchodząc w jego kierunku – Przecież ty z tym ptakiem walczysz od dobrych dziesięciu minut. Mój smartfon zrobił to sam, bezdyskusyjnie i cicho, kiedy jeszcze smacznie spałam. Cyfryzacja, słyszałeś kiedyś takie słowo? Polecam, bardzo ułatwia egzystencję w dzisiejszych czasach.

Profesor odwrócił głowę – jak zawsze ucieszył się z jej obecności – ale spojrzał na nią z wysokości swojego taboretu z wyrazem najwyższego akademickiego oburzenia.

– Cyfryzacja? – fuknął, mało nie tracąc równowagi. – Bezduszne algorytmy, które niby myślą jak człowiek! Ja tu, moja droga, uprawiam prawdziwe rzemiosło i obcuję z prawdziwą mechaniką! Poza tym, twój smartfon nie ma duszy. A ten zegar ma. Choć chwilowo bardzo poturbowaną.

Zlazł jednak stosownie do wieku z taboretu, czyli ryczki – otrzepał się z kurzu i zaczął krążyć po pokoju, wymachując rękami jak offshorowy wiatrak.

– Wichta, zastanów się przez chwilę. Z uporem godnym lepszej sprawy, cała współczesna Europa dwa razy w roku bawi się w ten idiotyczny rytuał. A czy ty w ogóle wiesz, kto to zainicjował? Kajzerowskie Niemcy! W roku tysiąc dziewięćset szesnastym! Wyczerpane wojną, szukające panicznie oszczędności energii. Wyjątkowa, kryzysowa sytuacja! I my dzisiaj, w dwudziestym pierwszym wieku, w dobie załogowych lotów kosmicznych prawie już na Marsa, wciąż hołdujemy pomysłom z epoki Wilusia! No to ja się pytam: skoro jesteśmy tacy wierni tamtym czasom, to dlaczego nie wprowadzimy do powszechnego użytku innych rozwiązań z tamtych czasów? Może też byłyby dobre – albo może przesuwajmy o dwie godziny, w końcu jakiś progres musi być!

Wichta westchnęła cicho i ujęła go za rękę. Jako jego niezastąpiona asystentka znała ten ton. Kiedy Ewald wchodził w tryb oratorski, potrafił przegadać nawet wahadła jego zegarów.

– Ewald, wciep na luz – powiedziała w języku dla niego najbardziej zrozumiałym – zmiana czasu ma – przynajmniej w teorii – optymalizować wykorzystanie światła dziennego i oszczędzać prąd. Świat idzie wciąż do przodu.

– Oszczędzać prąd?! – Profesor aż podskoczył stosownie do wieku, a stojący w kącie budzik z wielkimi dzwonkami zawtórował mu nagłym, metalicznym brzękiem, jakby zgadzał się z jego świętym oburzeniem. – Bzdura! Mit powtarzany przez urzędników w Brukseli! Gdzie są te wszystkie organizacje ekologiczne, ja się pytam? Jeśli one są faktycznie takie „eko” i „bio” w całej swojej zielonej rozciągłości, to powinny natychmiast, z transparentami w rękach i ze śpiewem na ustach, forsować na barykadach pozostanie przez cały rok przy czasie zimowym!

– A to niby dlaczego? – Wichta uniosła brew, wciągając się mimowolnie coraz więcej w tę Chronosową debatę.

– Ponieważ czas zimowy, moja szacowna doktor Sandmann, to astronomicznie stan normalny! Naturalny! Dany nam przez matkę naturę, układ słoneczny i ruch obrotowy Ziemi! Zmiana czasu na letni to sztuczny konstrukt, ordynarny gwałt na kosmosie! I na zoologii! – Profesor podbiegł spiesznym krokiem stosownym do wieku do zegara i czule pogłaskał wystający ze szczeliny drewniany dziób kukułki. – Spójrz na nią. Popatrz w te malowane, przerażone oczka. Wiesz, ile mnie to kosztowało?

– Zapewne sporo zdrowia psychicznego. Twojego i mojego.

– Byłem z nią u zegarmistrza-behawiorysty! – ogłosił Ewald zrezygnowanym głosem. – Prawdziwy specjalista od mechanizmów z duszą. Wydałem małą fortunę na terapię wahadłową i regulację sprężyny emocjonalnej! I co? I nic! Ona dalej traumatycznie przeżywa te zmiany. Od rana znowu ma ciężkie lęki foniczne. Zamiast kukać, wydaje z siebie dźwięki jakby miała astmę, nie chce wychodzić o równej porze i ze strachu chowa się w głębi obudowy przed własnymi ciężarkami w kształcie szyszek! Jej biorytm leży w gruzach!

– Ewald, to jest kawałek lipowego drewna i trzy koła zębate, a nie żywy ptak – zauważyła trzeźwo Wichta. – Nie sądzisz, że projektujesz swoje własne – no, nie wiem jak określić, niewyspanie może – na ten biedny szwarcwaldzki rekwizyt? Zegarmistrz-behawiorysta po prostu naciągnął cię na koszty, bo wiedział, że ma do czynienia z… no, z tobą.

– Kawałek drewna?! – Ewalda na chwilę zatkało. – To jest dzieło sztuki rzemieślniczej! Poza tym, ludzie też cierpią! Rozregulowane zegary biologiczne, obniżone libido, zawały serca – wszystko udokumentowane w poważnych studiach. A wszystko przez to, że sto lat temu komuś w Berlinie zachciało się gmerać przy słońcu! Co chciałaś właściwie powiedzieć, że behawiorysta miał do czynienia ze mną?

Może czas się dostosować, zamiast co pół roku urządzać w salonie teatr dramatyczny?  – odpowiedziała po chwili Wichta. – Globalny świat działa w trybie dwudziestoczterogodzinnym, na pewno jest też już dostępna aplikacja z kukułką….

– No pasarán! Ja się nie dostosuję do dyktatu bezdusznej elektroniki! – argumentował klasycznie Ewald, znów wdrapując się na taboret – lub dla przypomnienia, ryczka. – Dopóki żyję, w tym domu rządzić będzie mechanika klasyczna i naturalny cykl dobowy!

Wichta patrzyła na niego jeszcze przez moment. Profesor, z lupą zegarmistrzowską wciśniętą w oczodół, próbował właśnie pincetą wyprostować ogon mechanicznego ptaka. Uświadomiła sobie, że jej legendarna, anielska cierpliwość właśnie spakowała walizki i odjechała najbliższym pociągiem.

Chwyciła torebkę i skierowała się w stronę przedpokoju.

– Dobrze, Ewald. Zostawiam cię sam na sam z twoim bio-czasem, ponadczasowym kajzerowskim pomysłem i straumatyzowanym drobiem – powiedziała, otwierając drzwi wyjściowe. Na progu zatrzymała się jeszcze i spojrzała na niego z uśmiechem, który mógłby wiele powiedzieć, gdyby umiał mówić. – Wiesz co? Jednak to święta prawda, co słyszę tu i tam na uczelnianych korytarzach, kiedy studenci myślą, że nie ma mnie w pobliżu.

Ewald zamarł z pincetą w powietrzu, nie wyjmując lupy z oka.– A cóż takiego o mnie mogą rozpowiadać te digitalne roczniki? – żachnął się , siląc się na ton pełen obojętności.

Wichta poprawiła apaszkę i rzuciła krótko:– Mówią, drogi Ewaldzie, że jesteś po prostu… ein seltsamer Kauz.

dr Stefan Pioskowik – socjolog, politolog, autor szkicōw ô geszichcie Gōrnego Ślōsnka, wierszy a humoresek. Narodzōny w roku 1962 w Katowicach-Janowie, miyszkŏ we Mysłowicach.

Społym budujymy nowo ślōnsko kultura. Je żeś z nami? Spōmōż Wachtyrza

Ôstŏw ôdpowiydź